دکتر

هر روز با آیینه، یک کم تمرین کن

با روحیه تر باش، اینو تلقین کن

یا حالت خوب می شه، یا بهتر می شی۱

اطمینان پیدا کن، زیباتر می شی

از کاه، کوه می سازی، کمترغلو کن

رنگای شاد وهم، یکبار پرو کن

جلب ِ توجه کن، اما نه بیخود

برخورد آدمها، بهترخواهد شد

اینکه تنها هستی، یک بدبختی نیست

می تونی عاشق شی، کار ِ سختی نیست

دکتر چی می گی من، دردم اینا نیست

میل جنسی درمن، چندان بالا نیست

اعصاب ِ من خورده، تو خواب راه می رم

دکتر چی می گی من، دارم می میرم

هاراگیری رسم ِ سامورایی هاس

میل ِ خودکشتن اما در من بالاس

دکتر من تو خونه م، آفریقا دارم

پرده ی سیاه رو شیشه می کارم

پنج سالم بود دستی، محکم زد پشتم

وقتی ده سالم شد، بابا رو کشتم

دکتر، من از دست ِ خواهرهم خسته م

گرم ِ پرتاب ِ دارت، رو عکسش هستم

دکتر یک شب دیدم، مادر ماری شد

پوست انداخت رو سفره، شام ادراری شد ۲

کرما زنده ن دکتر، تو نمی دونی

من خیلی می ترسم از ماکارونی

دکتر، بین ارواح دوستایی دارم

خوبم کن، اونارم پیشت بیارم ...!   

توضیحات

۱- بهترو زیباترهم قافیه نیستند، اما بخاطر وفاداری به مفهوم و تصویردراین ترانه به عنوان قافیه استفاده شده اند

۲-این ترانه در یک وزن غیر متعارف سروده شده، در واقع در اکثر مصرعها با ۱۱ هجای بلند مواجه هستیم که وزن بسیار سخت و کم کاربردی ست اما از آنجایی که در ترانه بسیار شایع است که گاها به جای هجای کوتاه هجای بلند و یا کشیده قرار می گیرد(درواقع کمتر ترانه ای وجود دارد که به زبان محاوره سروده شده باشد و تک تک هجای بلند و کوتاه آن طبق قوانین عروض زیر ِ یکدیگر قرار گیرند) در این ترانه نیز در چند مصرع بخاطر علاقه شاعر به چیدمان واژگان خاص در پایه پیرو مدنظر، با این جابجایی هجایی مواجه هستیم که کاملا آگاهانه است، ادعای من اینست که وقتی یک ترانه سرا این ریسک را می کند و از یک شبکه واژگانی جدید استفاده می کند که عموم کلماتِ آن غیر موسیقایی هستند و چیدمان آنها در وزن بسیار دشوار است و از طرفی از یک وزنِ نادر و کم کاربرد نیز استفاده می نماید باید اختیارات شاعری را متناسب با شرایطی که در شعر و ترانه اتفاق می افتد رقم بزند و آزادیهای بیشتری برای محدودیتهای وزن و قافیه برای خود قائل شود.