شامی با براندو

  بانو

منو تنها نذاربانو ، نذار پايان پذيرباشم

به جای لَمس ِآغوشت به دوري ناگزير باشم

منو تنها نذاربانو ، نذارحسرت كِشِت باشم

صبوري كن، تحمّل کن ، زمين خوردم بذارپاشم

براي موندنت بانو ، بگو آخه چه بايد كرد

كدوم شكي يقينت رو پُر از اما و شايد كرد

اگه لغزِش به پام افتاد ، جلوم سنگ ِ خيابون بود

نگو ترسيدم آخه شب ، پُر از گرگ ِ بيابون بود

من ازچاله به چاه رفتم ، توي يك راه اجباري

كه از نيروي ايمانم ، ديگه ساخته نبود كاري

دِلم قول ِ ستاره داد ، ندونست بال و پَرسوخته ۱

زبان ِ سرخ با من هست ، نخ وسوزن لب و دوخته

شبت جُرم ِ نگاهم نيست ، كه اين فانوس بي نفته

هدف دُزديده شد ازمن ، نگو تيرم خَطا رفته

                                                                                         مهر 80

۱- این بند و پاره هایی دیگر از این ترانه مثل (شبت جرم نگاهم نیست) یا حتی واژهایی مثل بانو  ، یادگار روزهایی ست که تا حدودی تحت تاثیر ترانه های دهه پنجاه بودم که البته امضای خودم را دارد به هر حال امروز دیگر علاقه ای به این سبک سرایش ندارم ...!